Amstelgold Race zwaar en MOOI
foto's in fotoalbum
Kom daar maar eens mee aan in een tijd dat het ’s morgens en ’s middags koud is, de armen en benen geen warmte kunnen pakken en je onderweg vaak denkt: "Waar begin ik in hemelsnaam weer aan?”
De WTCG-ers maakten in de aanloop kennis met een nieuw fenomeen: stiekem trainen!
Dat is trainingsarbeid verrichten zonder een peloton ploeggenoten de weg op te sturen, solitair of met een duopartner optornen tegen een koude rotwind.
Op het laatst komt dan toch het gevoel er klaar voor te zijn. Met enig vertrouwen maak je je zelf wijs met speels gemak de puisten aan te kunnen.
18 inschrijvingen, uiteindelijk 16 WTCGdeelnemers reisden af naar het Limburgse heuvelland.
De vroege vertrekkers op vrijdag hadden het gelijk aan hun zijde: zij waren na 3 uur reizen, al dan niet over Duitsland in Valkenburg.
De middagploeg die over Duitsland aanreed was ook snel, maar de enkeling die puur op navigatie naar Valkenburg trok, stond bij Arnhem in de file en kwam erbij Maastricht weer uit.
"Wat een drukte, wat een matige infrastructuur”, zo zit je dan te mopperen.
Na het afhalen van de startbescheiden in een grote sporthal, werd vervolgens vertrokken naar Huize Damiaan in Simpelveld.
Huize Damiaan getuigt dagelijks van het vergane Rijke roomse Leven uit de vorige eeuw.
Versleten granieten trappen tonen aan dat de sandalen van de broeders uiteindelijk het graniet hol hebben gekregen. Wat een voetstappen op deze treden. De plafonds zijn hoog, de gangen lang en de kamers van een voldoende kwaliteit.
De Preuverije is sfeervol ingericht en voldoet aan wat je ervan mag verwachten: preuven van alcoholische versnaperingen. Alcohol? Is dat geen vloeken in een klooster? Nee, de conditie is goed, waarom zou je het dan niet gezellig maken.
Simpelveld is doods, maar het eten is er geweldig!
Na een fijne avond moet het op de zaterdag gebeuren.
’s Zaterdagsochtends horen de langslapers op de gang al reppen over de kou buiten.
Het heeft hard gevroren, ijs ligt op de vijvers!
Het ontbijt is goed en naar we steeds maar hopen, toereikend om de koers aan te kunnen.
Om half 8 vertrekken de WTCG-ers naar Valkenburg.
De zon schijnt, het landschap is prachtig en het eerste grote probleem is de kleding.
Teveel, dan moet er bij de start al wat uit, te weinig, dan heb je het nog enige tijd koud.
Het zijn van die dilemma’s.
Bij de start wordt er vertrokken met honderden tegelijk.
12000 deelnemers, het maakt de wegen vol.
De Bemelerberg is de tweede puist, maar voor die bereikt wordt, zijn we al getuige van enkele ongevallen, motorrijders rijden af en aan, ambulances zijn opgesteld om de uitvallers weg te brengen.
Op alles is gerekend.
De koers is onrustig, het eigen tempo wordt zelden gevonden. Een meter loslaten en er zit al weer iemand anders in het wiel van je ploeggenoot. Links en rechts zijn er deelnemers.
Rondkijkend zien we dat veel deelnemers tussen de 35 en 45 jaar oud zijn, het maakt het zelfvertrouwen van een 55-jarige niet groter.
Opvallend is dat er ook nogal wat dames in koers zijn, altijd strak in het pak en vaak begeleid door het vriendje.
Het is constant opletten, maar wat is het ook mooi.
Wat is het weer goed, het landschap prachtig en constant is er de verwondering van het met zoveel zijn.
Al gauw blijkt dat de puisten, rotbulten zijn met een onregelmatig stijgingspercentage, dat het nooit vlak is.
De matige klimmers worden gepijnigd.
De eerste pauze is indrukwekkend. Met een paar duizend deelnemers genieten van een bolletje, een banaan, isostar, het voelt allemaal geweldig.
Bij het Drielandenpunt is de situatie al anders. Onze A-rijders zijn al lang voorbij, de B-rijders hebben oog voor het vrouwelijk gezelschap en C-rijder Herman is misselijk en gesloopt.
Na ampel beraad besluit hij samen met Gerrit Oude Wesselink, die 100 km wou rijden, bij Simpelveld uit koers te gaan.
Terwijl de anderen de Keutenberg, Eyserbosweg, de Fromberg , de Kruisberg en de Cauberg bedwingen, bewonderen fysiotherapeuten in huize Damiaan de telkens weer verkrampende spierbundels van Herman. Deze hoeft niet meer duidelijk te maken tot aan het randje te zijn gegaan.
De volhouders genieten ondertussen van de aanmoedigingen op de Cauberg, van de rondemissen, van het gerstenat, van de mooie medaille, van de braadworst, kortom van alles wat een dag mooi kan maken.
Vol verhalen keren ze terug naar Huize Damiaan.
Uiterlijk houdt men zich groot, maar hier en daar blijkt dat de fysieke inspanningen ook de geestelijke vermogens hebben aangetast.
Zo wil Alwie de auto in de fiets doen en blijkt Jos na een douche op weg naar het centrum van Simpelveld zijn onderbroek om de enkels te hebben.
Aan tafel strijdt iedereen tegen de moeheid.
Het duurt te lang voor het eten opgediend wordt, maar de biertjes zijn heerlijk.
Benen worden strak gehouden om kramp tegen te gaan, de verhalen zijn groots, maar sommigen lopen uiteindelijk als een robot.
Op de terugweg heeft het er alle schijn van dat de methaangassen die de WTCG-ers produceren het gat in de ozonlaag op zijn minst groter maakt en rijst het vermoeden dat de opwarming van de aarde met enkele tienden van graden hoger uit gaat vallen.
Na de naborrel wordt het bed opgezocht en de volgende ochtend de terugreis aanvaard.
Voldaan verlaat iedereen het Limburgse land.
Die puisten moeten toch beter bedwongen, zo is de gedachte……
Toch maar opgeven voor de Mergelheuvellandtweedaagse.
Een mens moet tenslotte een doel hebben in het leven.
