Hoogtestage Sauerland
De 5 MTBers splitsen zich op in twee groepen. De eerste groep bestaat uit Mark Mensen en Sander Peulken. Zij gaan voor de snelheid, kracht, lange afstanden en de dodelijke afdalingen. De tweede groep bestaat uit Peter Schröder, Paul Berning en Gerard Wesselink. Zij gaan ook voor de lange afstanden maar verder meer voor het constante rijden, afzien en genieten van de omgeving.Na 2 minuten zijn we de eerste groep al kwijt. Dit komt ook door de allereerste klim van het weekend. Dat is zo één die je eigenlijk al moet lopen. Gelukkig komt iedereen fietsend boven, maar Mark en Sander zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. Zij gaan een route fietsen van 65 km. De route is gepijld en Sander heeft een GPS bij zich. Het kan niet misgaan.
Dit gebeurt toch en na een paar kilometer zijn ze de weg al kwijt en fietsen ze een andere route waar ze toevallig op terecht komen. Ondertussen valt Mark nog een keer flink van de fiets. Het zit ze niet mee.
Na een paar kilometer valt Paul B., uit de tweede groep, in een afdaling van de fiets. Hij krabbelt overeind en doet alsof er niets aan de hand is. Dit is tevens een waarschuwing voor ons allen. Na nog een aantal flinke klimmen en afdalingen zijn we aan het eind van de middag terug in het hotel. De wielrenners zijn ondertussen ook terug met Bennie Nijhuis voorop.
Tijdens een rustpauze in een café, vol met Duitse voetbalsupporters tijdens de wedstrijd tegen Servie dacht Paul O. dat hij het zich wel permitteren kon om als Hollander even luidkeels naar de stand te vragen. Dit is ook het laatste wat daar gezegd is!! Ze hebben netjes de koffie opgedronken en betaald en zijn zonder kleerscheuren snel verder gefietst. Misschien dat daarom de gemiddelde snelheid zo hoog lag; wie weet!
We checken in en gaan naar onze kamers. Na gedoucht te hebben lopen we naar het centrum van Winterberg. Dit is ongeveer 3 kilometer, maar we sparen wel een taxi uit! Er wordt heerlijk getafeld. Hier doen zich de eerste krampverschijnselen voor. Dan een taxi naar het hotel terug voor € 11,--. We hebben dus 3 kilometer gelopen om € 1,-- per persoon uit te sparen! Hoe gek kun je zijn.
In de bar van het hotel is het nog gezellig tot rond middernacht. Daarna gaat iedereen slapen, aangezien er nog een zware klus wacht op zaterdag.
Overigens volgt er nog een bericht over de inhoud van de gesprekken van die vrijdagavond. Tot nu toe is me namelijk geld geboden om daar niets over te schrijven!!
Zaterdagmorgen 7.15 uur aan het ontbijt. Op zijn Duits, dus op zijn best. Een geweldig ontbijt met alles wat je je maar bedenken kunt.
Tijdens het ontbijt valt me op dat de wielrenners flink innemen. Tot ik zie dat alles achter in hun zakken verdwijnt, voor onderweg.
De hulp van Joost wordt nog even ingeroepen voor een medefietser uit Eibergen. Ik ben bang dat dit niet gedeclareerd kan worden.
Om 8 uur gaan we weer. De wielrenners hebben een tocht van 100 km uitgezet en willen voor de wedstrijd van Nederland terug zijn. Dit geldt trouwens voor iedereen.
De MTBers gaan weer in twee groepen. Dit keer gaat de eerste groep opnieuw de route van 65 km fietsen. Dit keer gaat het lukken! Dus niet!!
De tweede groep heeft een route van 50 km gevonden en begint ook vol goede moed aan de rit. Door de routine die opgedaan is op vrijdag en de kracht die nog voldoende in het lichaam aanwezig is, loopt deze tocht zo voorspoedig dat halverwege een extra lus wordt ingebouwd en aan het eind ook nog tijd genoeg is om aan te leggen op een terras.
Uiteindelijk wordt er over de 60 km afgelegd met een aantal zeer pitte klimmen, maar ook met gevaarlijke afdalingen.
Dan maar verder afdalen zonder ketting in de hoop dat in het dal iemand hem kan helpen. Ze komen aan bij een oud, vervallen hotel, waar ze van de eigenaar te horen krijgen dat ze in de schuur maar moeten zoeken naar gereedschap. Met een geklonken oude spijker om de schalen aan elkaar te zetten wordt een klim van 12 km naar boven ondernomen naar een fietsenmaker. Tijdens deze klim zijn waarschijnlijk alle scheldwoorden die hij kent wel gebruikt.
Bij de fietsenmaker aangekomen wordt een nieuwe ketting gekocht en aangebracht, maar zonder deze op lengte te brengen. Dit alles heeft als resultaat dat de fiets niet fijn loopt en de twee wederom de route niet volbracht hebben.
Er wordt nog even gezwommen en gebruik gemaakt van de sauna en aansluitend voor het scherm voor de wedstrijd van Japan. In de bar blijkt het hele rookhok al vol te zitten met Nederlandse motorrijders. We gaan dus maar op de kamer kijken. Met z’n tienen in een tweepersoonskamer. Het bier wordt gebracht, de tosti’s zijn in de maak en Nederland wint.
Na de wedstrijd wordt door sommigen gekozen om te rusten, anderen genieten van de mogelijkheden van de bar ( en alles wat daar aan zit ).
’s Avonds gaan we weer naar Winterberg om te eten, maar nu gelijk met een taxi. Aansluitend wordt er nog gezellig nagebabbeld in het hotel aan de bar.
Zondagmorgen om 7.15 uur hetzelfde ritueel dan zaterdag.
De wielrenners hebben nog een rit van 50 km in gedachten en de MTBers gaan dit keer gezamenlijk. Ik denk dat Mark en Sander ook graag een route willen uitfietsen.
We hebben een kleine tocht van een kleine 40 km. Deze wordt zonder moeite uitgefietst, ondanks dat Sander nog een extra ronde, met een zeer pittige klim, wist in te voegen via zijn GPS.
Terug bij het hotel hebben we gedoucht nabij het zwembad en hier ook nog gebruik van gemaakt. Nadat de wielrenners ook terug waren hebben we de boel ingeladen en zijn we richting huis gereden. Onderweg nog een keer gestopt voor koffie met een broodje en rond 16 uur werd bij Kottink het plein opgereden. Op naar Vaderdag!
HET WAREN DRIE GEWELDIGE DAGEN!!!!!
PS
Aangezien ik bij de groep MTBers hoor, heb ik weinig info over de ritten van de wielrenners.
Reacties:
Ik had wa dacht, oons paul ien duutslaand dat geef aait gepreuttel
