De Mosbeektoer (Ruiten Drie)

 

De Mosbeektoer (Ruiten Drie)

geplaatst op: 16-12-2012
Ruiten Drie
Bekende omgeving?
Als één van de buurverenigingen een ATB-tocht uitzet in het Springendal en de omgeving van Vasse is het niet verwonderlijk dat de WTCG puur uit nieuwsgierigheid komt kijken. Het is immers een gebied waar ook grote delen van de Vasser Heuvelen Classic en de Hezinger Grens Classic worden uitgezet. Voor ons meest bekende omgeving, maar hoe zal W.V. Ruiten Drie uit Almelo hier de stukjes aan elkaar geregen hebben? De Mosbeektoer staat daarom ook al jaren op de WTCG club-agenda en ook deze 16de december reden een kleine 20 bikers van Geesteren naar Vasse om daar bij Camping De Tutenberg te starten. Met het slechte winterse weer van de afgelopen week werden dan ook de weersvoorspellingen regelmatig en nauwgezet gevolgd. Het zag er in eerste instantie, net als bij de Mosbeektocht van vorig jaar, bar slecht uit, veel regen, maar dan blijkt toch de bewuste zondag er heel goed en mogelijk droog uit te springen. Ook voor de meerijdende reporter liet buienradar op de zondagmorgen om 07:00 uur nog de nodige buien zien, maar wat er nog zou vallen was elders gepland. Met de nachtelijke neerslag en Scan&Go bij de inschrijvingtemperaturen ruim boven nul, kan je niets anders dan een kletsnat terrein verwachten maar dat maakt het ATB-en juist uitdagend. Snel werk ik m'n boterhammen en koffie weg en knutsel nog wat licht op mijn fiets (het is dan nog behoorlijk donker...) en fiets in alle vroegte naar de 8,8 km. verderop gelegen startlocatie achter Vasse. Terwijl ik daar als eerste deelnemer bij de camping aankom, zijn de R3 vrijwilligers nog volop bezig met het opbouwen en inrichten. De koffie is bijna klaar en na een kort praatje met de Almeloers probeer ik een beker die me goed smaakt en samen met de gefietste heenweg voel ik me al goed opgewarmd. Bij de inschrijving kun je gebruik maken van de klassieke kaartjes en natuurlijk is er Scan&Go. Zodra hun laptop opgestart is, scan ik me in voor de 45 kilometer. Voor wie met minder genoegen neemt is er ook de 30km. afstand. Ondertussen zijn al meer vroege deelnemers binnengekomen, o.a. een groep uit Albergen. Vertrekken kan hier tussen negen en tien, maar ook ik trap wat eerder de route op.
 
En dan de drek in...
Het begin van de route gaat achter de camping langs de Tutenberg op, dus meteen al flink wat klimwerk om op temperatuur te komen! En meteen ook een kennismaking met de eerste drekpaden waar je wielen met velg en al in lijken te verdwijnen. Dit gaat dus een tocht worden met een wat lagere gem. op de grenssnelheid :-) Na de Tutenberg bedwongen te hebben gaan we links het bos door en steken we (hier mét oversteekhulp) de drukke Hooidijk over richting de es nabij de Molen van Bels. In de bossen van het Streu is het evenlater meest klimmen geblazen richting de Galgenberg. Opvallend is wel dat onderweg het stukje nieuw aangelegde ATB-route rechts van de Drieschichtweg wordt gemeden. Zou R3 het nog niet 'ontdekt' hebben? Na de Galgenberg downhillen we soepeltjes omlaag en gaan even later rechtsaf door de bossen richting de "Zandkuilen van Uelsen" waar we alleen vandaag wél mogen rijden. We volgen hierbij een prachtige, maar nu ook kletsnatte singletrack (foto rechts) die precies over de Duits-Nederlandse grens loopt. De route maakt dan een ronde om de zandkuilen en neemt daarbij natuurlijk alle hobbels mee zodat je regelmatig uit het zadel moet komen.
 
De zandkuilen nabij Uelsen
de Duitse zandkuilen nabij Uelsen
 
Met al 7 kilometers op het saldo steek ik de Hesingerstraße (K18) over en even voorbij de naturistencamping hoor ik stemmen "Foto, foto...!!" roepen. Natuurlijk, ik had het kunnen weten, de gebroeders Schöppert halen me hier al in met een snelheid die respect afdwingt. Maar een scherpe foto maken is dan zowiezo niet mogelijk. Het huidige vals plat leidt de deelnemers richting Café Caspar, Natte tracks....waarna de bekende afdaling begint. Ook hier is het opletten op de smalle tracks die veel modder bevatten. Ook nu kun je er beter middendoor rijden dan de randen op te zoeken, smerig worden we vandaag toch allemaal... Vanaf de watermolen aan de Muhlenstraße wordt er weer over drassige tracks gereden richting de Lönsberg, en vooral de laatste paar kilometers zijn het steilst. Inmiddels wordt ik door een aantal WTCG-ers voorbij gereden en de meesten verzamelen zich even als de top bereikt is. Beide routes lopen hier nog steeds gelijk op en we hebben allemaal al 14km's volbracht. Aan de overzijde van de Hesingerstraße vervolgen we de bekende zandwegen richting Nederlandse grens. Een kilometer verderop lopen mij plots een drietal WTCG-ers tegemoet. Gerard E. blijkt bij de afdaling een stuk steen (puin) niet gezien te hebben en is gevallen. Met nog onbekend, maar wel pijnlijk letsel zal hij bij de Lönsberg worden opgehaald. Wat later bleek Gerard een sleutelbeen gebroken te hebben. Beterschap Gerard!
De licht dalende route zet zich voort naar Gasthof Koninghoek om daar weer Nederland binnen te komen. Vorig jaar troffen we hier in het Springendal aan de Hooidijk al de pauzeplaats, deze is nu verplaatst. De route pakt nu een klein stukje van de asfaltweg om kort daarna weer door de bossen te slingeren. Na een ellenlang bospad met vals plat bereiken we Nutter (de Wittebergweg) en net als vorigjaar wordt er weer een extra lus gereden die al meteen de Brandtorenweg neemt, bekend van de diverse gaten en kuilen die vandaag dus gegarandeerd vol water staan (zie foto onder)!
 
Volop water is blijven liggen...
Véél water op de Brandtorenweg
 
Ik ken de diepte en ga er makkelijk middendoor, de biker vóór mij schatte het wat fout in en haalde een nat pak... Na dit stuk belanden we bij de pauze op de parkeerplaats bij de brandtoren aan de Hooidijk. Pauze!Hier is even tijd om bij te praten, en aan te sterken met een beker boullion en een broodje knakworst. Er druk is het er niet, wel heeft de service-post van Koopmans Rijwielen nog het een en ander te doen aan slechtlopende fietsen, versnellingen, etc...  Mijn luisterend oor vangt heel wat geklaag op zoals 'wat een vreselijk drekzooi' en 'ik goa onmiddelijk op huus an' maar dit zijn wel de bikers die veel te snel opgeven. Inmiddels lijkt het iets te gaan regenen, maar het is zo miniem dat het nauwelijks opvalt. Hopen dat het zo blijft. Voor dat de afkoeling toeslaat klim ik weer op het zadel en vervolg de route noordelijk over een gedeelte van 30 of 45 ?de vaste ATB-route. Uiteindelijk wordt na het passeren van Erve Vrielinck wéér de Tutenberg beklommen en op het hoogste punt sta je, met bijna 28 kilometer op de teller, voor de keuze: 30 of 45 kilometer? Niet moeilijk, de benen doen het nog goed ondanks het zware zwoegen door de vele zompige paden. De 30km. gaat hier linea-recta de berg af naar de finish. De 45km-rijders gaan weer terug naar Nutter, van waaruit de Kersberg wordt overgestoken. Op het hoogste punt heb je hier altijd een prachtig uitzicht! Dan komen we ten westen van Ootmarsum, waar enkele kilometers van de vaste ATB-route worden gereden, zij het dan wel in tegenovergestelde richting. Bij de klootschietersbaan worden nu wél de nieuw aangelegde singletracks van de vaste ATB-route meegepikt, een meevaller dus. Even weer een technisch interessant stukje, het vergt veel concentratie en enkele stukken zien er ook hier erg 'waterig' uit. Met al een 37km's gereden ben ik nog steeds niet onderuit gegaan, maar de kans is er nog volop als even later het Ladderken wordt overgestoken en de 45km. route zich langs de Vasser Heide voortzet. Vooral in de aangrenzende bossen zijn de tracks door alle voorgaande rijders tot sappige zwarte modderpaden getransformeerd. Belangrijk is ook hier 'gang te houden', wie bijna stil staat komt nauwelijks nog op snelheid. Met de vele zware kilometers die geweest zijn, gaat het fietsen tóch steeds moeizamer. In de bossen zie je nu maar Even uit het zadel...sporadisch wandelaars, en die paar die je tegenkomt kijken je aan met een blik van waar is die 'mafkees' mee bezig... Met een saldo van ruim 40 kilometer fiets ik dan ten noorden van de Vasser Heide en kom langs de bekende teerputten en kom bij De Witte Hoeve weer op de Denekamperweg uit om deze enige tijd dalend en later klimmend richting Vasse te fietsen. Het moet er dus bijna helemaal op zitten. Mijn vemoeden wordt bevestigd als het traject plots rechtsaf het bos in schiet. 'Alleen vandaag toegankelijk' laat een bord zien en het normaal gesloten hek staat er uitnodigend open. Via een mooie wandelroute klimmen de bikers beetje bij beetje omhoog richting de Tutenberg, wat ook nagenoeg de eindbestemming is. Met de inmiddels zware benen en nog weinig energie over is die laatste afdaling van de Tutenberg een welkome afsluiting van een pittige tocht. Met 43,5 geklokte kilometers bereik ik dan de finish bij 'Camping De Tutenberg' en ook al was dit geen grote afstand, het voelde alsof ik een heuse  mountainbikemarathon had verreden. Ik ga er even bij zitten en bestel een koffie, zo kan ik vast beginnen aan mijn 'herstelproces'. Wat mij nu nog rest is die laatste 8,8 kilometer naar huis te fietsen, daarbij kies ik nu lekker voor 't gladde asfalt.
 
Uit de drek getrokken?
Fiets ontdrekken....Na deze volbrachtte tocht ziet je fiets er inderdaad gruwelijk smerig uit en menigeen maakt dan ook gebruik van de waterstraal. Met een 'prettig vermoeid' gevoel in de benen heb ik een prima tocht uitgereden, die deze editie lekker zwaar was. Bijzonder was ook dat het klimaat meeviel, we hebben eigenlijk geen neerslag gehad. De route was prima uitgepijld met oranje lintjes, en ik ben dan ook nergens fout gereden. Grotendeels was deze Mosbeektoer gelijk aan die van vorig jaar, belangrijkste verschil zit in het overslaan van het stuk door het bos (Bentheimer Frost) nabij Uelsen en Getelo. Mede hierdoor is de afstand wat korter geworden: vorig jaar 47km, dit jaar 43,5km. Maar met de gesteldheid van de paden was dit ook lang genoeg :-). Hierdoor is waarschijnlijk ook de pauzeplaats verschoven naar die 'andere' parkeerplaats verderop aan de Hooidijk. De pauze bereikte ik na een totaal van 24km, en dat is een prima moment. De verzorging was middels een broodje knakworst (hmm...lekker!) en een beker boullion. Helaas was deze laatste nog niet op temperatuur (dus lauw) maar 't deed z'n werk wél.... Ook was hier een servicewagen van Koopmans Tweewielers paraat voor de kleine (technische) ongemakken. Ondanks de weersvoorspellingen zijn minder bikers thuis gebleven: Ruiten Drie kon toch nog een 400 deelnemers noteren, hieronder waren 19 WTCG-ers. Vorige editie kende 260 inschrijvingen. Door de gesteldheid van de paden, wilden of konden niet alle deelnemers de route geheel uitrijden. Het inschrijven kon met kaartjes en met Scan&Go, voor die laatste gebruikers was dit al binnen een week op hun www.mijnntfu.nl bijgeschreven. Voor de topo-liefhebbers heb ik ook deze tocht weer GPS-gelogd en via deze link kun je zien waar de deelnemers langs kwamen. Natuurlijk ga je dit niet allemaal nafietsen: er zaten immers stukken bij die eenmalig opengesteld waren. De volgende link laat je de verschillen zien t.o.v. vorig jaar: in blauw is de Mosbeektoer van dit jaar en in rood is de route van 2011.  Hieronder nog een hoogteprofiel van de 45km-route met daarin enkele bekende bulten:
 
Hoogteprofiel Mosbeektoer
 
Samengevat: een mooie tocht waar ik in ieder geval een sterk verbeterde conditie aan heb overgehouden!
 
Organisatie Ruiten Drie: Bedankt!
 
 
blijf fietsen....
 
Paul Be.
 
 
 
Reacties:

Het is helaas niet meer mogelijk een reactie te plaatsen bij dit artikel.
Er zijn geen reacties

Brosis.nl Hosting en Design Site to Edit CMS